Sommige jongeren beginnen aan het leven alsof ze al 3–0 achterstaan voordat de scheids überhaupt heeft gefloten. Niet omdat ze minder willen, maar omdat de wieg soms op een plek staat waar kansen schaars zijn, vertrouwen broos is en je wereld klein voelt of je klein maakt.
En juist daarom hebben we ze meegenomen naar De Kuip. Niet voor een simpel uitje, maar voor ademruimte. Voor het gevoel: “ik hoor hier óók gewoon.”
Dertig jongeren. Dertig verhalen. En even, negentig minuten lang, alleen maar voetbal, sfeer, licht, geluid en gejuich. Want wat een pot Feyenoord won met 6-1.
De 30 jongeren genoten zichtbaar. En wij? Wij luisterden. Tussen de tribunes, tussen de spanning van de wedstrijd door. Want soms moet iemand gewoon even aan je vragen hoe het écht met je gaat.
Een paar rauwe quotes van de jongeren zelf:
⚽️ “Mijn hoofd zit altijd vol chaos. Vandaag was het voor het eerst stil, terwijl het stadion zo vol zit.”
⚽️ “Ik had nooit gedacht dat ik in de Kuip zou kunnen komen, de kaartjes zijn zo duur.”
Zo een avond is geen wondermiddel. Maar het is een start. Een herinnering dat ze ertoe doen, dat er wél mensen zijn die hen zien, die naast ze staan. En dat maakt zo’n wedstrijd bij Feyenoord veel meer dan een wedstrijd. Het wordt een stukje herstel. Een stukje hoop. Een stukje toekomst.