Wat er donderdagavond gebeurde op de dansvloer was geen gewoon feest. Het was magie. De techno avond speciaal voor mensen zonder (t)huis. Alles draaide alles om hén. Mensen die te vaak worden genegeerd, vermeden, vergeten. Maar deze avond waren zij het middelpunt.
Ik heb mijn ogen uitgekeken. Naar de gezichten die oplichtten als lampjes. Je kon het voelen: een golf van bevrijding en van verbinding.
We spraken niet veel. We hóefden ook niet veel te zeggen. We dansten, we voelden, we gaven. Energie vloeide. Warmte. Liefde. Op de dansvloer viel alles weg: labels, verleden, zorgen.
Op de foto zie je mij met een man met een Feyenoord-tas. Ik zei hem dat ik ook Feyenoorder ben. Zijn ogen lichtte op, met 2 duimen in de lucht.
Hij gaf me een knuffel alsof we landskampioen waren geworden.
Die tas….die bleef de hele avond op zijn rug. Zwaar, zei hij. Hij durfde hem niet neer te zetten, bang dat iemand ermee weg zou lopen. En toch… bleef hij dansen. Met zijn hele hebben en houden op zijn schouders, bleef hij lachen. Bewegen. Stralen. Wat een kracht. Wat een vreugde. Hij wás de dansvloer. Hij droeg zijn verhaal en danste zich er dwars doorheen. Zweet op zijn voorhoofd, een glimlach die alles zei.
Deze avond was meer dan muziek. Dit was zorg. Dit was erkenning. Dit was liefde in actie. Liefde voor dakloze mensen die te vaak aan de zijlijn staan, maar die zó thuishoren midden in het leven.
Waarom ik dit doe vanuit Stichting Everyday People? Omdat dit nodig is. Omdat mensen niet alleen een bed nodig hebben. Maar ook aanraking. Een knuffel. Gelach. Beats. Licht. Iemand die hen écht ziet.
En we gaan hiermee door. Want deze dansvloer heeft iets geopend. Iets geheeld. En dat laat ik niet meer los.
