John, 29 jaar uit Almelo

John is 29 jaar en “woont” in Almelo. Hij leeft sinds september 2019 op straat. Hij is een paar weken geleden vader geworden van zijn eerste kindje. Hij heeft zijn kindje nog niet gezien. Dit is een bewuste keuze, omdat hij het dan alleen maar moeilijker vindt om weer ‘afscheid’ te moeten nemen daarna niet wetende hoe lang het dan weer zou duren tot de volgende keer dat hij zijn kindje weer kan zien.

Hij wilde een eigen onderneming opzetten in meubelen. Hij had zelf al een gedeelte hiervoor gefinancierd, maar het andere gedeelte wat van de bank moest komen is niet rondgekomen waardoor hij met een schuld achterbleef. Dit is toen niet goed gegaan. Hierdoor heeft hij eerst bij kennissen en familie thuis geslapen, totdat hier geen plek meer voor hem was.

De instanties werken niet met hem mee. Hij heeft al maanden lang recht op een uitkering, maar iedere keer als hij zich bij een loket meldt, dan wordt er geen gehoor aan hem gegeven. Nu heeft hij op 27 januari 2020 te horen gekregen dat hij inderdaad recht heeft op een uitkering en dat dit met terugwerkende kracht aan hem uitgekeerd gaat worden. Wanneer precies is nog niet duidelijk.

Op het moment slaapt hij buiten, in de parkeergarage bij het station in Almelo. Hij zei letterlijk: ‘Ik heb nog het geluk dat ik in de parkeergarage mag slapen.’ De opvang heeft geen plek voor hem, omdat hij niet verslaafd is en het niet koud genoeg is buiten. Als het rond het vriespunt is, pas dan hebben ze een plekje. Hij rookt af en toe een jointje en slikt af en toe amfetamine om de pijn uit zijn jeugd weg te maken.

Hij heeft een moeilijke jeugd gehad. Een moeilijke thuissituatie. Hij zegt dat hij hiermee gewoon pech heeft gehad en dat hij mede hierdoor nu op straat leeft. Dit heeft hij 5 jaar geleden al aangevoeld, maar voelt ook dat hij dit probleem kan dragen. Voordat hij weer aan het werk gaat wil hij met deze pijn aan de slag. Hij wil dit eerst deels oplossen, zodat dit hem niet meer in de weg staat. Pas daarna heeft hij het idee dat hij goed zou kunnen functioneren bij zijn volgende werk.

John zat op 18 januari tegen een uurtje of 15.30 uur bij mij thuis tegen het pand aan. Hij zat daar op een tas waar heel zijn hebben en houden in zit. Ik groette hem (wel een beetje op mijn hoede) en vroeg of ik iets voor hem kon betekenen. Hij zei dat hij hier gewoon even zat. Het gesprek kwam op gang en ik vroeg hem of hij dakloos was. Dat was inderdaad zo. Hij kwam over als een sympathieke jongeman en keek helder en vriendelijk uit zijn ogen. Hij tekent en schildert in een klein schetsboekje om de tijd door te brengen. ‘Dat maakt toch weer dat je een paar uurtjes per dag kwijt bent.’

Op de vraag of ik wat voor hem mee kon nemen, een shirtje bijvoorbeeld zei hij: ‘Nee, dat is heel lief van je, maar dat moet ik allemaal mee sjouwen en ik heb al zo’n zware tas. Misschien heb je alleen een beetje drinken voor mij?’ Ik was onderweg naar mijn ouders. Ik heb hun over mijn ontmoeting verteld en meteen werd er een tasje gevuld met wat te eten en te drinken. Hier heb ik een briefje bij gestopt met de tekst: ‘Hi John, mede dankzij mijn ouders heb je wat te eten en drinken. Geniet ervan. Blijf vooral tekenen! Succes en hopelijk komt er snel een betere tijd voor je! Liefs Fleur.’

Op het moment dat ik weer naar huis fietste, zat hij daar nog. Hij had op mij gewacht. Ik gaf hem het tasje en hij was zo dankbaar! Vol ongeloof keek hij in tasje en bedankte mij met een dikke knuffel en wilde graag de deur voor mij open houden, zodat ik er makkelijker in kon met de fiets.

Die avond heb ik nog snel de vragen voor het interview verder uitgewerkt in de hoop dat ik hem nog een keer tegen zou komen en deze vragen aan hem kon stellen. Nou, toeval bestaat niet. De volgende ochtend zag ik hem op een bankje zitten en kon ik alsnog de vragen aan hem stellen. Ik heb daar wel bijna 2 uur met hem gezeten. Wat een mooi en emotioneel gesprek voor ons beiden. Zo’n gevoelige man. Zijn intuïtie, zijn kijk op de wereld, daar kunnen een heleboel mensen nog wat van leren. We moesten nog wel lachen om het feit dat sommige mensen hem voor gek verklaarden als hij het had over het spirituele en zijn gidsen. Ikzelf geloof hier wel in, maar ik zei ook tegen hem dat ik wel snapte dat sommige mensen hem een rare vonden als hij deze verhalen verteld. Dat begreep hij zelf ook wel. Hij zegt dat de meeste mensen hier nog niet klaar voor zijn. Na het interview heb ik hem bedankt voor dit mooie gesprek. Hij heeft waterverf en kwasten van mij gekregen (toch mooi altijd kunstenaars onder elkaar).

Een paar dagen heb ik hem niet meer gezien, maar ik wilde hem toch nog aanbieden om bij mij te komen douchen. Ik ging toch verhuizen, niemand woonde meer in het pand waar ik rekening mee moest houden. Afgelopen maandag kwam ik hem weer tegen, hij had ook gehoopt mij tegen te komen omdat hij graag een schilderij voor mij wilde maken als bedankje. Ik vroeg hem of hij dinsdag wilde douchen. Dat wilde hij heel graag! Dus dinsdag heeft hij fijn kunnen douchen. Hij zei dat hij helemaal het gevoel had alsof hij uit het zwembad kwam. Hij heeft een schilderij voor mij gemaakt dat echt uit zijn hart komt. Wat een mooi aandenken. Ik heb zijn telefoonnummer gevraagd, want je weet maar nooit wat ik vanuit de stichting Everyday People en uit mezelf nog meer voor hem kan betekenen.

Voor mij was dit een hele mooie en bijzondere ervaring en ik ga mij zeker vaker inzetten. Op welke manier dan ook.

Winkelmand
There are no products in the cart!
Subtotal
0,00
Continue Shopping