24 december. Kerstavond.
Terwijl de stad zich klaarmaakte voor lichtjes, diners en warme huiskamers, was er in Rotterdam een andere realiteit. Een realiteit die je niet ziet als je snel doorloopt. Maar die er wel is.
Wij organiseerden een daklozendiner.
Er was warmte. Er was aandacht. Een tafel waar iedereen welkom was.
Mensen kwamen binnen met honger. Echte honger.
Er werd gegeten, gelachen, gedanst en soms stil gekeken. En er werd vooral heel veel dankbaarheid gedeeld voor deze avond.
De daklozenproblematiek in Rotterdam is rauw en complex.
Steeds meer mensen vallen tussen wal en schip. Jong en oud. Met verhalen die beginnen bij pech, ziekte, scheiding, systeemfouten. Niemand kiest dit leven. Niemand.
Juist daarom is dit zo belangrijk.
Niet omdat wij de wereld 🌎 in één avond redden, maar omdat we die avond iets menselijks teruggaven. Waardigheid. Verbinding. Hoop. Al is het maar voor een paar uur.
