“Nog één nummer… kom op!”
Dat was de sfeer tijdens onze bingoavond op de nachtopvang voor dakloze mensen.
Bingokaarten werden stevig vastgehouden, ogen bleven gericht op de getallen en zelfs tijdens het knippen door de kapster liet bijna niemand zijn kaart los. “Wacht even… eerst kijken of ik bingo heb!” Dat zorgde voor veel gelach.
Bij iedere prijs verscheen er een oprechte glimlach. Er werd gejuicht voor elkaar, geklapt en elkaar succes gewenst. Zo mooi om te zien hoe mensen elkaar iets gunnen.
Maar misschien was het allermooiste wel wat er tussen de bingorondes gebeurde. Er ontstonden gesprekken. Verhalen werden gedeeld. Er werd gelachen om kleine grapjes.
Dakloos zijn betekent vaak dat je je onzichtbaar bent. Dat mensen langs je heen lopen, zonder je echt te zien. Een avond als deze verandert de wereld niet, maar kan wél even het verschil maken. Even meedoen. Even lachen.
En soms is dat precies wat iemand nodig heeft om weer een beetje licht te voelen.
