Het Sinterklaasfeest dat we met Stichting Everyday People organiseerden voor thuisloze moeders en hun kinderen was alles wat je hoopt dat het wordt: warm, chaotisch, luid, liefdevol, maar ook alles wat je voelt als je weet wat deze vrouwen dagelijks dragen. Dankzij twee fantastische sponsoren veranderde een gewone middag in iets wat voor deze gezinnen bijna onvoorstelbaar is.
De kinderen vlogen de zaal door alsof iemand voor even alle zorgen uit hun kleine rugzakjes had gehaald. En de moeders… je zag ze langzaam tot rust komen. Schouders die zakten, blikken die eindelijk niet op “alert” stonden.
Ik sprak met een moeder die al maanden van opvang naar opvang verhuist. Dat haar zoontje zijn kleding in een vuilniszak draagt, omdat een koffer te zwaar is om steeds mee te slepen. Dat ze soms ’s avonds tegen hem liegt dat ze al gegeten heeft, zodat hij het laatste broodje krijgt. Ze zei dat ze bang is dat hij straks denkt dat dit normaal is, leven uit tassen, altijd fluisteren, nooit plannen durven maken.
Haar woorden: “Ik ben een mislukte moeder.”, kwam hard binnen.
Deze vrouwen zijn gevlucht voor geweld, dragen trauma’s, hebben geen financiële ademruimte, geen veilige plek om hun kinderen groot te brengen. Ze leven continu in overlevingsstand. Niet omdat ze willen, maar omdat ze geen keuze hebben.
En juist dáárom is zo’n dag zoveel meer dan een feest. Kinderen mochten weer gewoon kinderen zijn. Moeders mochten even ontspannen.
Het was een stukje thuis, voor mensen die nergens een thuis hebben.